Nöbetçi Eczaneler
Türkiye’nin son günlerde en çok konuştuğu konulardan biri yine akaryakıt fiyatları. Benzin, motorin, LPG fiyatlardaki her hareket vatandaşın cebini doğrudan etkiliyor. Bir dönem lüks olarak görülen otomobil, bugün birçok aile için işe gitmek, çocuğunu okula götürmek, hastaneye yetişmek ve günlük hayatı sürdürebilmek açısından önemli bir ihtiyaç haline geldi.
Ancak gelin görün ki artık araca sahip olmak kadar onu kullanabilmek de mesele!
Bugün vatandaş kontağı çevirmeden önce kaç litre yakıt alabileceğini, gideceği yolun kendisine ne kadara mal olacağını hesaplıyor. Depoyu doldurmak bir yana, birkaç günlük ulaşım masrafını karşılamak bile bütçeleri zorluyor. Akaryakıt fiyatlarındaki değişimler yalnızca araç sahiplerini değil; taşımacılıktan market raflarına, üretimden pazardaki fiyatlara kadar herkesi etkiliyor.
Ekonomi yönetiminden gelen, ekonominin istikrarlı biçimde iyileştiğine yönelik açıklamaları da duyuyoruz. Hazine ve Maliye Bakanı Sayın Mehmet Şimşek’in ekonomi politikalarına ilişkin değerlendirmeleri kamuoyuyla paylaşılıyor. Ancak vatandaşın sormak istediği çok basit bir soru var. Bu iyileşme bizim hayatımıza ne zaman yansıyacak?
Vatandaş ekonomik iyileşmeyi açıklamalarda değil, markette, pazarda, faturada, kirada ve akaryakıt istasyonunda hissetmek istiyor. Rakamlar ne söylerse söylesin, geçim mücadelesi veren bir ailenin mutfağında hissedilen gerçek çok daha farklı.
Şimdi gözler Ocak ayında asgari ücret ve emekli maaşlarına yapılacak artışlarda. Henüz kesinleşmeyen zam oranları konuşulurken vatandaşın endişesi şimdiden belli: Maaşlara yapılacak artışlar daha cebe girmeden yeni zamlarla eriyip gitmesin.
Her yıl aynı döngüyü yaşamak istemiyor vatandaş haklı olarak. Maaş artışı konuşuluyor, ardından temel ihtiyaçların fiyatı yükseliyor. Vatandaş bir eline verilenin diğer elinden alındığını düşünüyor. Peki bu döngü ne zamana kadar devam edecek?
Vatandaş artık yalnızca ekonomik göstergelerin iyileşmesini değil, bu iyileşmenin sofralara, cüzdanlara ve günlük yaşama yansımasını görmek istiyorum. İnsanlar çalışarak geçinebilmeli, emekliler yıllarca verdikleri emeğin karşılığını alabilmeli, aileler araçlarına binmeden önce yol masrafını düşünerek kendilerini sınırlamak zorunda kalmamalı.
Çünkü mesele yalnızca akaryakıt fiyatı değil; mesele alım gücü, yaşam maliyeti ve vatandaşın geleceğe duyduğu güven.
Ekonominin iyiye gittiğini vatandaşın da hissetmesi gerekiyor. Deposu boşalan aracın, cüzdanı boşalan vatandaşın ve her ay biraz daha daralan aile bütçesinin artık nefes almaya ihtiyacı var.
Unutulmamalı ki ekonomi, yalnızca tablolardaki rakamlardan ibaret değildir. Ekonomi, vatandaşın evine götürebildiği ekmekte, çocuğunun ihtiyacını karşılayabilmesinde ve ay sonunu borçlanmadan getirebilmesindedir.