Ana Sayfa Arama Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Tülay Yazar
Tülay Yazar

TÜLAY YAZAR YAZDI “GAZZE’DE ÇOCUKLAR ÜŞÜYOR, DÜNYA SADECE İZLİYOR!!”

GAZZE’DE ÇOCUKLAR ÜŞÜYOR, DÜNYA SADECE İZLİYOR!!

Gazze’de aylardır, yıllardır devam eden acıların ardından ateşkes kelimesini duymak elbette umut verici. Silahların susması, insanların gerçekten kurtulduğu anlamına geliyor mu?

Çünkü Gazze’de yaşanan insani kriz, ateşkes ilan edilmesiyle sona ermiş değil. Geride yıkılmış şehirler, evsiz kalmış aileler, açlıkla mücadele eden çocuklar, tedavi bekleyen hastalar ve geleceği elinden alınmış bir nesil var.

Bugün Gazze’de mesele yalnızca savaşın durması değil; insanların yeniden yaşayabilecekleri bir hayata kavuşmasıdır.

Birleşmiş Milletler İnsani Yardım Koordinasyon Ofisinin 13 Kasım tarihli raporu, durumun ne kadar ağır olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor. Kasım ayındaki şiddetli yağışlar yaklaşık 46 bin haneyi etkiledi, 40 binden fazla aile barınağı zarar gördü. Çadırları su altında kalan insanlar, şimdi de kışın soğuğuyla mücadele ediyor. Üstelik sağlık hizmetleri, temiz su ve ilaçlara erişim konusunda da ciddi sıkıntılar yaşanıyor.

Düşünün bir çocuk için güvenli bir yatak, kuru bir battaniye, temiz içme suyu ve sıcak bir yemek ne kadar temel ihtiyaçsa, Gazze’de bunlar hala büyük bir mücadele konusu.

Ateşkesin anlamı yalnızca çatışmaların durması değildir. Sivillerin korunması, insani yardımların kesintisiz ulaştırılması, hastanelerin çalışabilmesi, çocukların okullarına dönebilmesi ve ailelerin başlarını sokabilecekleri güvenli evlere kavuşmasıdır.

Uluslararası toplumun da artık yalnızca endişe açıklamalarıyla yetinmemesi gerekiyor. Avrupa Birliği 14 Kasım’da yaptığı açıklamada Gazze’ye insani yardımların engelsiz ulaştırılması ve sınır kapılarının açılması çağrısını yineledi. Avustralya, Kanada, İtalya ve İngiltere de 15 Kasım’da çadır ve temel ihtiyaç malzemelerinin Gazze’ye girişine izin verilmesini istedi.

Peki bütün bunlar yaşanırken insanlık neyi bekliyor?

Bir çocuğun daha açlıktan, soğuktan veya tedaviye ulaşamadığı için hayatını kaybetmesini mi? Bir annenin daha evladını enkazların arasında aramasını mı? Bir ailenin daha yağmur altında sığınacak yer bulamamasını mı?

İnsan hayatının milliyeti, dini, dili ve coğrafyası olmaz. Nerede yaşarsa yaşasın bir çocuğun yaşam hakkı, bir annenin güvenliği, bir insanın onurlu yaşama hakkı korunmalıdır.

Gazze’de yaşananlara yalnızca siyasi hesaplar üzerinden bakamayız. Burada söz konusu olan insan hayatıdır. Sivillerin korunması, uluslararası hukuka uyulması ve insani yardımların hiçbir engelle karşılaşmadan ihtiyaç sahiplerine ulaştırılması bir tercih değil, insanlık sorumluluğudur.

Ateşkes kalıcı olmalı, sivillerin hayatı güvence altına alınmalı, yıkılan şehirler yeniden inşa edilmeli. Çocuklar korkuyla değil umutla büyümeli. İnsanlar bir sonraki saldırının, bir sonraki yağmurun ya da bir sonraki açlık gününün endişesiyle yaşamak zorunda kalmamalı.

Çünkü barış, yalnızca silahların susması değildir. Barış; bir çocuğun güvenle uyuyabilmesi, bir annenin evladına yemek hazırlayabilmesi ve bir ailenin yarınından korkmamasıdır.

Gazze’nin ihtiyacı yeni açıklamalar değil; gerçek bir barış, kesintisiz insani yardım, güvenlik ve yeniden inşa.

Çocukların ölmediği, annelerin ağlamadığı, insanların evsiz ve umutsuz kalmadığı bir dünya mümkün olmalı. Çünkü insanlık, en çok da masumların hayatını koruyabildiği zaman insanlıktır.

Gazze’de aylardır, yıllardır devam eden acıların ardından ateşkes kelimesini duymak elbette umut verici. Silahların susması, insanların gerçekten kurtulduğu anlamına geliyor mu?

Çünkü Gazze’de yaşanan insani kriz, ateşkes ilan edilmesiyle sona ermiş değil. Geride yıkılmış şehirler, evsiz kalmış aileler, açlıkla mücadele eden çocuklar, tedavi bekleyen hastalar ve geleceği elinden alınmış bir nesil var.

Bugün Gazze’de mesele yalnızca savaşın durması değil; insanların yeniden yaşayabilecekleri bir hayata kavuşmasıdır.

Birleşmiş Milletler İnsani Yardım Koordinasyon Ofisinin 13 Kasım tarihli raporu, durumun ne kadar ağır olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor. Kasım ayındaki şiddetli yağışlar yaklaşık 46 bin haneyi etkiledi, 40 binden fazla aile barınağı zarar gördü. Çadırları su altında kalan insanlar, şimdi de kışın soğuğuyla mücadele ediyor. Üstelik sağlık hizmetleri, temiz su ve ilaçlara erişim konusunda da ciddi sıkıntılar yaşanıyor.

Düşünün bir çocuk için güvenli bir yatak, kuru bir battaniye, temiz içme suyu ve sıcak bir yemek ne kadar temel ihtiyaçsa, Gazze’de bunlar hala büyük bir mücadele konusu.

Ateşkesin anlamı yalnızca çatışmaların durması değildir. Sivillerin korunması, insani yardımların kesintisiz ulaştırılması, hastanelerin çalışabilmesi, çocukların okullarına dönebilmesi ve ailelerin başlarını sokabilecekleri güvenli evlere kavuşmasıdır.

Uluslararası toplumun da artık yalnızca endişe açıklamalarıyla yetinmemesi gerekiyor. Avrupa Birliği 14 Kasım’da yaptığı açıklamada Gazze’ye insani yardımların engelsiz ulaştırılması ve sınır kapılarının açılması çağrısını yineledi. Avustralya, Kanada, İtalya ve İngiltere de 15 Kasım’da çadır ve temel ihtiyaç malzemelerinin Gazze’ye girişine izin verilmesini istedi.

Peki bütün bunlar yaşanırken insanlık neyi bekliyor?

Bir çocuğun daha açlıktan, soğuktan veya tedaviye ulaşamadığı için hayatını kaybetmesini mi? Bir annenin daha evladını enkazların arasında aramasını mı? Bir ailenin daha yağmur altında sığınacak yer bulamamasını mı?

İnsan hayatının milliyeti, dini, dili ve coğrafyası olmaz. Nerede yaşarsa yaşasın bir çocuğun yaşam hakkı, bir annenin güvenliği, bir insanın onurlu yaşama hakkı korunmalıdır.

Gazze’de yaşananlara yalnızca siyasi hesaplar üzerinden bakamayız. Burada söz konusu olan insan hayatıdır. Sivillerin korunması, uluslararası hukuka uyulması ve insani yardımların hiçbir engelle karşılaşmadan ihtiyaç sahiplerine ulaştırılması bir tercih değil, insanlık sorumluluğudur.

Ateşkes kalıcı olmalı, sivillerin hayatı güvence altına alınmalı, yıkılan şehirler yeniden inşa edilmeli. Çocuklar korkuyla değil umutla büyümeli. İnsanlar bir sonraki saldırının, bir sonraki yağmurun ya da bir sonraki açlık gününün endişesiyle yaşamak zorunda kalmamalı.

Çünkü barış, yalnızca silahların susması değildir. Barış; bir çocuğun güvenle uyuyabilmesi, bir annenin evladına yemek hazırlayabilmesi ve bir ailenin yarınından korkmamasıdır.

Gazze’nin ihtiyacı yeni açıklamalar değil; gerçek bir barış, kesintisiz insani yardım, güvenlik ve yeniden inşa.

Çocukların ölmediği, annelerin ağlamadığı, insanların evsiz ve umutsuz kalmadığı bir dünya mümkün olmalı. Çünkü insanlık, en çok da masumların hayatını koruyabildiği zaman insanlıktır.