Çocuk doðdu, Anne-baba sevindi.
Okula baþladý ! Anne-baba bir daha sevindi.
Okuma-yazma öðrendiler, sonra þiirler okundu müsamerelerde.
Aðladýlar …onurlanarak.
Lise son sýnýf da az beklemediler  ‘Üniversite hazýrlýk kursu’ kapýlarýnda.
Az mý heyacan yaptýlar sýnavlarda. Sanki kendileri sýnav oluyormuþ gibi…
Hele  o sýnav sonuçlarýný beklemek yok mu! Bittiler. Kazandý mý? Girebilecek mi diye.
Ve de beklenen zarfý  açýp, sevinçten aðlamalar. ‘Çok þükür yarabbi’ ‘Bu günleri de gösterdin’
Dua’larla , gözyaþlarýyla uðurlamalar üniversiteye tek varlýklarýný.
Ýlk-orta-lise-üniversite…Mezuniyet..Diploma töreni…
Aðladýlar…Sevinç den …
Sevinç den aðladýlar. Ciddi ciddi .
Askere gönderdiler…aðladýlar, sað salim döndü yine aðladýlar!
Hep sevinç den aðladýlar!
Sonunda ,güç bela ‘MEMUR’  olunca çocuklarý yine aðladýlar.
Kolay mý ! 657 sayýlý memurin kanununa göre  memur olmuþ tu çocuklarý.
Devlet kapýsý bu!
Sandýlar ki ‘MEMUR’ oldu, baþý arþa erdi!
Nerdeee!..Ne bilsinler ki çilenin adý MEMUR olmaktýr .
(Aslýna bakarsanýz,konya altý saat; git-gel ayný!) Kemer halimizin küçük çep aynasý.
Kemer ne ise Keþan da ayný, Çemiþkezek de.
Edirne’nin  Hakkari’den farkýnýn olmadýðý gibi.
Ýlk maaþ heyacaný keyifli mi keyifli.
Sonra mý? Sonrasý tam türk filmi!
Ayýn 20 si. Alooo  Anne  Alooo  Baba …
Anne yavv param bitti…Yada ;
Babaaa, durumlar kötü…Anlaþýldý ki durumlar vahim, sýkýntýlý.
Lafýn özü; para takviyesi. Göndermeyip ne yapacaklar.
Bulup buluþturup gönderdiler tabi ki.  Evlat bu. Atsan atýlmaz, satsan satýlmaz.
Doður, büyüt, en iyi okullar da okut.  Zannet ki, Okul bittince dert de bitti.
Bitmediðini anlayýnca çilelerinin , baþladýlar aðlamaya…
Bu kez de KEDERDEN…SON MECLÝS ZAMLARINDAN KENDÝLERÝNE BÝR DAMLA RAHMET DÜÞMEYECEÐÝNÝ ANLADIKLARINDA…
Aðladýlar…
‘MEMUR ANASI’ olarak.
KAHIRLANARAK.
Yalçýn Kaya