Bu gün olaya çarpýcý bir hikaye ile baþlayalým olaylar ve kiþiler tamamen hayal mahsuludür
Ama  burasý kemer burda bazen düþler gerçek bazende gerçekler düþ olablir dikkat edin
On üç, on dört yaþlarýnda iki çocuk okula gidiyorlardý. Evle okul arasýnda epeyce bir uzaklýk vardý. Ancak her seferinde okulun yakýnýndaki bir yerden geçmek bile istemiyorlardý. Çünkü büyük bahçenin ortasýnda küçük bir ev, içinde de bir köpek vardý. Çocuklar okula giderken gür sesiyle havlayýp onlarýn korkmasýna neden oluyordu. Güle oynaya yürüyen çocuklardan biraz kýsa olaný;
—Artýk sessiz olmalýyýz, eve yaklaþtýk, dedi.
Diðeri gülümseyerek gururlu bir tavýrla,
—Ben artýk korkmuyorum o köpekten.
—Nedenmiþ o?
—Çünkü babam bana köpek duasýný öðretti. O duayý okuyunca köpekler hiçbir þey yapmazlarmýþ. Hatta kedi gibi olurlarmýþ.
—Yok ya! Olur mu öyle þey, baban seni kandýrmýþtýr.
—Babam beni kandýrmaz, o çok bilgilidir. Önceden kendisi de korkuyormuþ, dedem bu duayý okumasýný söyleyince artýk köpekler ona hiç dokunmamýþ.
—Asla inanmam bu saçmalýklara.
—Ýddiasýna var mýsýn?
—Evet, varým, nesine?
— Bir avuç þekerine, köpek bize bir þey yapmazsa, bu gün alacaksýn þekerimi tamam mý?
— Tamam, eðer bize yine havlarsa sen de alacaksýn.
— Ama içeriye girmemiz gerekiyor. Duayý yakýndan okursak daha etkili olabilir.
— Olmaz, bizi parçalar o.
— Korkma bir þey olmaz, zaten baðlýdýr, baksana kulübesinin önünde yatýyor.
Bu sýrada köpek yattýðý yerden hýrlayýp duruyordu. Bahçenin etrafý yarým metre kadar tuðla duvarla çevriliydi. Yükseklik olsun diye de dört sýra dikenli tel gerilmiþti. Küçük olan ikna olmamýþtý ama arkadaþýnýn yanýnda korkak durumuna da düþmek istemiyordu. Nasýl olsa köpek baðlýydý, çok da yaklaþmazlardý, havlarsa da kaçabilirlerdi. Ýkisi birden dikkatlice tellerin arasýndan geçip bahçeye atladýlar. Onlarýn ayaklarý yere deðer deðmez yerinden onlarý izleyen köpek ok gibi fýrlayarak çocuklara doðru koþmaya baþladý.
—Hani köpek baðlýydý, bizi parçalayacak þimdi.
—Merak etme koþalým, ben hemen duayý okumaya baþlayacaðým, o zaman o da durur.
Duayý bilen çocuk önce içinden sonra da baðýrarak duayý sekiz on defa tekrarladý. Bahçeyi de üç defa turladýlar. Köpek durmak bilmiyordu. Nefes nefese kalmýþlardý. Yapabilecek baþka þey olmayýnca duvardan atlamaya kalktýlar. Aceleleri vardý girdikleri kadar rahat olmadý çýkmalarý. Pantolonlarý yýrtýlmýþ, elleri çizilmiþti. Ýndikleri yerde duvarýn dibine çöktüler. Köpek hâlâ duvarýn diðer tarafýndan havlayýp duruyordu. Renkleri gitmiþ nefes almakta bile zorlanýyorlardý. Bir müddet öylece kaldýktan sonra küçük olaný;
—Hani köpek baðlýydý, beni kandýrdýn deðil mi?
—Yok oðlum, ben baðlýdýr sanýyordum, her baktýðýmýzda baðlý deðil miydi? Bu gün çarþambaydý deðil mi? Bak iþte onu hesaba katmadýk. Ev sahipleri pazara gitmiþlerdir tabiî ki, kimse girmesin diye de köpeði salmýþlardýr.
—Yaptýðýn dua da fayda etmedi bak, demiþtim “baban seni kandýrmýþtýr” diye.
—Babam beni kandýrmaz, ama onun bana öðrettiði duayý sahipleri köpeðe öðretmemiþlerdir mutlaka.
Bu sözün üzerine ikisi de gülmeye baþladý. Ellerinin çizilmesinden duyduklarý acýyý bile unutmuþlardý. Gülmesi durunca küçük olan yýrtýlan pantolonlarýný görünce annesinden yiyeceði dayaðý bile düþünmeden;
—Ýddiayý kaybettin, haydi þimdi okula gidelim de kantinden þekerlerimi al bakalým dedi. Periþan hallerine aldýrmadan okula doðru yürüdüler.
Belki anladýnýz anlamadýysanýzda napalým bir bilene sorun ..Ama durun sormanýza gerek yok manþetlere bakýn neler dediðimizi anlarsýnýz.Ancak yukarýda yazdýðým gibi burda düþler gerçek olur gerçekler düþ olur.Ýþte kendini tarý ambarýnda sanan bir kaç kiþinin kemer gündemini kendi kafalarýna yýkmak bu olsa gerek ama bizde bitmeyen sabýr var biliyorsunuz intikamýn sermayesi ömürdür ve bu ömür ve saðlýk olduðu sürece doðruya eðri diyenler kemerdeki örnekleri gibi kör saðýr toparlanýp gideceklerdir..Hemde beðenmedikleri otogardan..
Saygýlarýmla